مجبورم كه عبد اللّه را به موجب نذرى كه نموده‌ام ذبح نمايم . عبد المطلب قرعه را دو دفعهء ديگر مكرّر ساخت ، چون در اين دو نيز به اسم شتران درآمد به كمال فخر و مسرّت كافهء شتران را ذبح كرده و لحوم آنها را كليّة محض رضاى حق به اهالى مكّهء مكرّمه تقسيم و توزيع نمود ؛ و اين را نيز اعلام كرد كه بين العرب ديت يك شخص يكصد ( 100 ) نفر شتر خواهد بود . اين حكم عبد المطلب در ميان عرب تا ظهور نور نبوّت معتبر و مرعى الاجرا بوده ، حضرت شارع مقدّس حكم مذكور را بعينه يعنى به شرط اينكه ديت يك نفر آدم يكصد ( 100 ) شتر بشود قبول و ابقا فرمودند .